De Tennessee Walker is een Noord-Amerikaans gangenpaard.
In 1935 werd er een registratie opgericht en in 1945 werd het een gesloten stamboek met als stamvader de hengst :'Allen F1' (F1 is om aan te geven dat dit de eerste Foundation hengst was).

Al in de jaren 1800 werden volbloedpaarden uit Engeland geďmporteerd (de Narranganset Pacer) en dit bloed gemengd met Morgan Horses, Canadian Pacers, dravers en American Saddlebred hebben uiteindelijk geleid tot de tot stand koming van het ras : de 'Tennessee Walking Horse'.

Het doel was het fokken van een veelzijdig paard dat voor de koets kon lopen en licht werk kon verrichten op de boerderij. Maar dat ook onder het zadel mijlen kon lopen om plantage eigenaren op een comfortabele manier te vervoeren. Dit fokdoel heeft inmiddels iets andere accenten gekregen maar nog steeds streeft men naar een veelzijdig paard dat geschikt is voor 'trailrijden', aangespannen lopen, recreatie maar ook voor show.
 

Met een gemiddelde stokmaat tussen de 1.50m en 1.60m is de Tennessee Walker een redelijk groot ras onder de gangenpaarden.
Een schuine schouder, gemiddelde lengte van rug en een kort sterk kruis dat hen in staat stelt de achterbenen ver onder te brengen. Verder hebben ze een vrij lange sierlijke hals.
Enige verscheidenheid in types is er wel te vinden binnen dit ras. De moderne luxere types en bijv. de wat ouderwetsere iets steviger types. Ook de hoofden kunnen fijn zijn met zelfs een knikje in het neusbeen tot een vlak lang of 'boller' neusprofiel.
Veel walkers worden op de westernmanier opgetuigd en bereden.

Alle kleuren zijn toegestaan en er komen dan ook ontzettend veel kleuren voor in dit ras. Bijv. de bijzondere kleur champagne maar ook allerlei soorten bont.
 

Zoals je bij gangenpaarden vaak tegenkomt is ook de 'Walker' een zeer mensgericht paard.
Bovendien zijn ze erg intelligent en meestal zeer zachtaardig. Mits goed opgevoed en aangereden maken deze karaktereigenschappen gecombineerd met de gangaanleg de Walkers een geschikt leerpaard voor beginnende of angstige ruiters.

De Tennessee Walker is beroemd om zijn gang waar het ras ook naar genoemd is : de 'Walk'.
Traploos versnelbaar van een zogenaamde 'flatwalk' naar de 'running walk'.
De flatwalk is een vlotte  viertakt stap met lange passen en een duidelijk ondertredend en 'overstappend' achterbeen. Het hoofd knikt mee in het ritme van de passen. Het tempo ligt tussen de 8 en 10 km/u en is voor het paard lang vol te houden. (zie ook de filmpjes van de Tennessee Walkers in beweging)

De running walk blijft dezelfde gang en takt alleen komt het tempo hoger te liggen (gemiddeld tussen de 10 en 20 km/u). Het hoofd knikt altijd mee in het ritme.De voorbenen hebben een redelijke knie-aktie en het achterbeen stapt ruim over de hoefafdruk van het voorbeen.

Een andere herkenbare gang van de Tennessee Walker is de zogenaamde 'canter' oftewel de 'schommelstoelgalop'. Het is een verzamelde galop in een zo laag mogelijk tempo met rustige rollende hoge sprongen waaraan het de naam heeft te danken.

Deze gangen hebben de Tennesee walker beroemd gemaakt en wordt gevraagd op shows en wedstrijden. Maar veelal hebben ze de mogelijkheid tot meer gangen.
Zo gaan de meeste walkers ook in rack (ook wel tölt of single-foot genaamd) en is dit een gang die voor de recreatie/endurance ruiter vaak interessant is. Dit omdat deze gang veelal erg comfortabel te rijden is en de paarden het lang vol kunnen houden.
Maar ook kunnen sommige paarden in fox-trot gaan of lopen andere paarden het liefst in een stepping-pace. Daarnaast hangt het af van de training en voorkeur van de ruiter welke gangen gestimuleerd en gereden worden.

Al deze gangen hebben de walker van nature en alleen díe gangen die een paard van nature bezit kunnen getraind en uitgebouwd worden.
In Amerika zien we soms hachelijke trainingsmethodes waarbij paarden in een bepaalde gang gemanipuleerd worden. Dit wordt bijv. gedaan met gewichten, een onnatuurlijke hoefstand en een soort dikke klompen tot aan zelfs vernageling toe en erger (om het paard te laten lopen met veel beenaktie). Het gaat te ver om er hier op in te gaan maar iedereen kan begrijpen dat dit vaak om pure dierenmishandeling gaat en deze methodes gelukkig niet in Europa zijn toegestaan.
Dit soort methodes en afbeeldingen/filmpjes hiervan geven een slecht/vertekend beeld van het ras.
Het enige wat het eigenlijk aangeeft is dat de paarden een té goed karakter hebben dat ze dit soort praktijken helaas zonder tegendruk accepteren.
 

                   Als veulen al van nature in walk !